Venice Travel Guide Part II

This is the second part of my guide to Venice Travel Guide with Vapouretto. In the second part of my guide, I will make it shorter.

In the second day of our visit to Venice we went by vapouretto. For this first you take a bus, then you take a vapouretto. In this set of images you can see the images from this trip. You can see the masks from Kubrick’s movie “eyes wide shut”. This is a long trip, so make your legs ready for it. Put on something that is comfortable for you!

Venedik gezisinin ikinci bölümü. Vapurla yaptığımız bu seyahati daha kısa tutacağım.

İkinci gününde Venedik’i bu sefer vapurla dolaştık. Gitmesi oldukça basit. Önce Jesolo’dan bir otobüse biniyorsunuz, sonra vapurla Venedik’e geçiyorsunuz. Bu fotolarda Kubrick’in ‘Eyes wide shut’ fimindeki maskelerinden örnekler görebilirsiniz. Ayrıca vebalı/cüzzamlı hastalara bakan doktorların giydiği özel kıyafetleri de görebilirsiniz.

Rol Model

Bulaşıcıdır. İnattır. Gıcıktır. Uydurukçudur. Delidir. Fecenayip şahsına münhasırdır.
Okur! Yandığının resmidir. Gel, yol yakınken okurluk durumundan istifa et.

O çok önemli okullardan pek önemli yerlere gelmiş, annelerimizin ‘evlenilecek adam’ tarifine cuk oturan arkadaşlarımıza bakıyorum. Büllahü de önemli yerlere gelesim kaçıyor. Aklıma ilkokulda yaptırdıkları patates baskı ve karpuz adam çeşitlemelerimiz geliyor. ‘Ben önemli bir yere gelmesem acaba daha mı iyi lan?’ diye düşünüyorum… Lan, lafın gelişi tabi..

Vallakine çocukken ya da ne bileyim az daha büyükken kafada doğru örnekleri şettirmek lazım galiba. Aynen ürün yerleştirme gibi, bu da stratejik bir şey.. Çocuğa anlamlı insan modeli olarak göbek üstü Hitler bıyık tiplemeleri sunduğunuzda o çocuktan jilet gibi giyinen, kıvrak ve esnek zekalı, moda dergisi ası profiller beklemek haksızlık… Gayri safi milli hasılayı göbek katı ile ölçümler hale geldiğimizde çocuğun formatı da yedi sekiz kat bozuluyor bence.

Şimdi bunlardan bana ne diyeceksiniz. Yeminle en çok da size! Bende çoluk çombalak yok. Sizde var. Sizinkilerin vergisini de ben ödüyorum üstelik.. Hakkımı helal edip etmeyeceğime ise henüz karar vermiş değilim… Tam üç paragraftır vallahu-bullahu-yeminle diyorum. Neden? Demek ki birbirimize güvenmiyoruz.. Her güvensiz insan iletişiminde olduğu gibi birbirimizi gereksiz yeminlerle ikna etmeye  çalışıyoruz… Onun için öyle hemen helallik melallik istemeyin!.. Çocuğunuzun eline zeka açan bir mizah dergisi (limon-ata huahahuagh gibi tıbben sakıncalı espriler içermeyen dergileri tercih edeceğiniz için şimdiden teşekkür ederiz), yaratıcılığını kamçılayan bir kitap vermeyecek ya da kendi yaş grubuna uygun bir film izlettirmeyecekseniz geri ödeyin lan vergilerimi! Mecbur muyum sizin kadayıf zeka çocuklarınıza para akıtmaya. Tamam kanunen mecbur olabilirim belki ama geri istemekte de özgürüm, naniiik!!!

Hüpokrat üstüne ant içerim ki bu rol model işi önemli, takığım bu konuya… Internet’ten bir tıkla satın alınan bir şey olmadığı için bir zahmet bu işi siz üstleneceksiniz.. Rol modelinizi seçerken doğru şeyi örnek gösterdiğinize emin olun!.. Emin olun, çünkü günün sonunda, ‘ana, lan saksıymış o’ diyen tanıdıklarım oldu. Gerçi bence bağzılarının yerine saksı örnek alınsa daha iyiydi ya neyse..

Peki doğru örneği nasıl seçeceğiz?.. Ay bu kısım çok heyecanlı işte! Şimdi bilgiç bilgiç laflar edeceğim. Birden kendimi çok mühimsedim:

  1. Kendini mühimseyen bilmiş tiplerden hemen uzaklaşın! Onlardan rol model filan olmaz. Olsa olsa bir blogda bocuk olur, nıhahauyhahaah!.. Şaka be, sıradaki madde!!
  2. Konuşurken sizi dövecekmiş gibi dik dik bakan, kendinden farklı düşünüyorsanız döven, bıyığı seyiren, sopayla dürtülmüş (ki eliniz kırılsın!) eşek gibi anırarak kulak zarı patlatan meczuplardan kaçın! Daha doğrusu kaçııııın!!! Değil rol model almak / aldırmak, popoyu kurtarın olm!
  3. Sorduğunuz sorular karşısında gerilen, sizi azarlayan zaten sorunuza da yanıt vermeyen kromozomal fazlalıkları sessize alın. Gif’li emo gibi, çok eğlenceli oluyolar ehehe…
  4. Termit gibi gördüğü yerde ağaçları yemek, doğayı kurutmak, dünyayı yaşanmaz hale getirmek isteyen değişikleri Dominik Cumhuriyeti’ne gönderin. Otlarla, ağaçlarla hırlaşıp yiyosa kessinler, kendilerini kral ilan etsinler. Bir ay içinde ağaç, bulut, toprak böylelerini adam eder kanaatindeyim.
  5. Aileden sonradan görme mertebesine erişmiş sanattan, iyilikten, estetikten odundan anladığı kadar anlamayan görgü fukaralarını bir tencereye koyun. Üstüne aldığı kadar su ekleyip har ateşte kaynatın.

Gündüz solup akşam açayım ki, bunlardan uzaklaştıkça doğru rol modele an be an yaklaşacaksınız. Arzu ederseniz önümüzdeki yazılarda konuya devam edebiliriz ama şimdi kahve içmem lazım.

Dilerim gösterdiğiniz doğru örneklerle çocuklarınızın her biri gıda mühendisleri olsun, gönlünce çubuk krakerler yetiştirsin. Sanmam ama, eğer, dünyada kahvenin yanında çubuk krakerden daha iyi giden bir şey varsa onu da yetiştirsinler, bana ne ki… Helallik konusu neticesini ise bizatihi aksiyonlarınız belirliyor olacaktır..

Oricinale gel..

Bulaşıcıdır. İnattır. Gıcıktır. Uydurukçudur. Delidir. Fecenayip şahsına münhasırdır.
Okur! Yandığının resmidir. Gel, yol yakınken okurluk durumundan istifa et.

         İntihalde açık ara farkla dünya markası olmak bir başarı kriteri olabilir pekala.. Altın intihal oscarları, bugünün intihalini yarına bırakma şeklinde ebediyete uzanan edebi atasözleri, bir intihal daha var o da çalmak mı dersin gibi esinlenilmiş güfte ve besteler ve tabi ki olmazsa olmaz bilim dünyası dibin kara seninki benden kara sahiplenmeleri… Aslında belki de intihal kötü bir şey değildir; çok beğendiğin bir şeyi sahiplenme isteğinin az kaşarlı piskopatlık mertebesine erişti erişecek halidir.

              – ”Babacım, bu oyuncak gemicik de onun olmasın, benim olsun mu?” daki masumane istek gibi..

         Hep düşünmüşümdür komşuda pişen bize niye düşsün ki diye. Artık biliyorum, o pişen bize illa ki düşecek, çünkü düşmezse pişirmiyoruz icabında.

       Bütün bu hikmet-i bıkbık bugünkü keşfimin neticesidir. Sabah sabah şeytan dürttü, üniversite ağlarını dolaşacağım tuttu. İyi ki de tutmuş, bir de ne göreyimdi, hıı?! Ankara’nın, Türkiye’nin ve hatta dünyanın en önemli teknik üniversitelerinden birinde bir dekattan daha uzun süre önce tez olarak yayımlanmış ve bakılan noktalardaki göz hareketlerinin sabitlenmesi ile ilgili bir durumu açıklığa kavuşturmuş bir çalışmanın dört dörtlük esinlenmesi bugün itibariyle aynı üniversitenin gayet ana sayfasından video olarak yayımlanmıyor mu? Üstelik en önemli bilim ve araştırma kurumunun üç yıllık desteğini almış olarak. Lakin konuşan kişi, on yıl önce projeyi üniversitenin kütüphanesine tez olarak armağan eden arkadaş değil (görsem tanırım, kesin değil yani). Eğer yanlış bilmiyorsam, sen böyle genius bir başarı örneğinin tezinden esiiiinleniyosun, orijinatörü  senmişsin gibi gekgek gerine gerine baş vidyo eserin olarak takdim ediyosun, bir de belki benim vergilerimden bile kesilerek desteklenen üç yıllık burslara nail oluyosun, bari projenin şu dünyada muhakkak ki bir anlamı oladır diye içimden geçirip iyice dinledim.

           Anladığım odur ki; esinlenilen (!) şey, o zamanki teknikle bile, bu post-esin projenin yanında en kaba tabiriyle Aziz Sancar projesi gibi filan kalmakta. Gerçekten bazı esinlenmeler birebir esinlenilmeli, ufak tefek değişiklikler yapılmaya çalışıldığında ya da belki farklı esincikler organik olarak bir araya getirilmeye gayret edildiğinde, gözceğizime, çok afedersiniz, alışmadık totoda durmayan don örneği gibi görünüyorlar.

        Kısaca, halen devam eden projenin yurt dışı kongrelerde bildiri olarak yayımlanan en önemli sonuçlarından biri şuymuş: Türk insanı günlük hayatta kullandığı sözcükleri nadir kullandıklarına göre ve benzer şekilde kısa kelimeleri uzunlara göre daha kısa sürede okuyabiliyomuş. Örneğin benim önüme ‘ornitorengaverleştirdiklerimizdensiniz’ sözcüğü ile ‘bir’ sözcüğünü koyarsanız ikinciyi daha çabuk okuyabiliyorum bu pek değerli kurumsal destekli araştırmadan elde edilen şaşırtıcı sonuca göre. Bilim ve araştırma kurumları, bu örnekte de netleştiği üzere dünya ilimler tarihine aşmış projelerle biricik sonuçlar armağan edilmesine katkıda bulunmalı, önemli gerçeklerin bulunmasında yol gösterici olmalılar. Bunun için hepsinin gelmiş geçmiş birbirinden anlamlı fon/burs vb dağılımlarını sonsuz kere tebrik ediyorum!…

         Okur, kıymetli araştırmanın sonuçlarına göre kısa cümleleri daha kolay idrak ediyosun ya, sen buraya kendi emojini yerleştiredur; ben bir gülüp gelicem.

         Elimin altında müsekkin niyetine bulabildiğim ne varsa alıp bu anlatılanları huşu içinde dinler ve diğer taraftan bildiri kitapçığına sakince göz gezdirirken dileklerim kabul oldu. Şu koca evrende hiç değilse intihali hakkını vererek yapan haksever Alman araştırmacılar olduğunu görüp çok mutlu oldum. Konusu, araştırma yöntemleri, sonuçları ve hatta yazım tarzı ile hayallerimdeki esinlenme işte buydu! 2015 yılı Ağustos ayında Viyana’da sundukları bir bildiride yukarıdaki araştırmaya ilham olan tezi neredeyse birebir kopyalamışlar. Bu işler salt bir yere özgü değil tabi. Fikri eser hırsızlığı dünyaya mal olmuş yüce bir davranış. Alman araştırmacıları içimden kucakladım, yanaklarına kalpli öpçükler kondurdum.

          İnsan bir projeyi tanıtırken hiç orijinatörüne atıfta bulunur mu, yırtık göz hareketinden çıkar gibi ‘bak bunu biz yaptık’ die çıkar elbette. Bunlar bilim dünyasında görmek istediğimiz hareketler! Zaten intihal yoktur, zaman aşımı vardır. Bu durumda bendeniz iki sene sonra Aziz Bey’in projelerinin ismini değiştirip kendi ismimle yayımlamayı düşünüyorum, söyleyeyim! Bence zaman aşımı salt intihal ile sınırlı kalmamalı. Dolayısıyla, bir ricam, zaman aşımının sağlık ve teknoloji araştırmalarına tümden uygulanmasıdır. Örneğin, her araştırma iki yılda bir tekrarlansın, her metot iki yılda bir kendini yeniden ispat etsin. Bu arada her iki senede bir tekrarlanması mümkün olmayan ve iptal edilen sağlık ve teknoloji ruhsatları nedeniyle meydana gelen kitlesel ölümlerden de her halukarda zaman aşımı sorumlu olsundur.

          Aplikasyon indirip birbirlerine kaş-bıyık eklemek dışında yaratıcı olmayı başarabilen özgün ve salak insanlar, etik etik diye yırtınan safzadeler ise gidip kendilerini yırtsınlar en iyisi. Aman, daha da iyisi ben bunlar için ağzımı bozmayayım, elimi etiğe bulamayayım, sizlere emanet olsunlar. Okuyun, eğlenin gitsin. Daha komiğine rastlarsam haber veriyo olurum muhakkak! Siz de beni habersiz bırakmayın. Ne de olsa global bir değer hırsızlık…

          O vakit, ne diyelim (iki yıl sonra, aşağıdakini biri ben dedim diye üstlenecek tabi):

                   Nohut misali bir aklım var bir de beynim / Araştırma procelerine baktım zeplin gibi şişti içim

Kaan Tangöze – Gölge Etme

tangoze

Sonbahar hiç bu kadar güzel gelmemişti! Sonbaharda Kaan Tangöze albümü geliyor müjdesi gerçek oldu. Gölge Etme, en şahane on iki şarkıyla dönmeye başladı bile.

Gölge Etme‘de on bir Kaan Tangöze bestesi var. Akustik gitar, mızıka ve vokal eşliğinde kaydedilen albümdeki performanslar Tangöze‘ye ait. Sözlerin önemli bir kısmı yine Tangöze‘nin şiirlerinden oluşuyor. Ozan adam, bu ilk solo albümünde, hem kendi efsununu hem de Özdemir Asaf‘ı, Aşık Mahzuni Şerif‘i, Karacaoğlan‘ı tam gaz kanatlandırıp notalarla damardan buluşturmuş…

Gölge Etme, beraber ve solo mutsuzlukları silip de atan bir albüm. Umut dolu, dev yürekli, rüzgarı ardına alıp sonsuzluğa uzanan, karanlığa ışık olan bir eser… İçindeki güneş tek bir coğrafyaya ve tek bir zamana ait değil. Gücün kaba kuvvet olmadığı, müziğin ve ozanların cellatları yendiği tüm zamanlara ait duru bir sesleniş, salt bir nefes…

Albümü didik didik anlatıp ilk dinleyişinizden itibaren çarpılıyor olacağınız duygu yoğunluğu ile aranıza girmeyeceğim. Ne sound‘u ne tarzı herhangi bir kişiye de benzetmeyeceğim; kaldı ki yaratıcılığı, kale gibi yıkılmaz duruşu, sadeliği ve ışığı ile aslen kendinden başka kimselere benzemeyen dünya çapında tek bir Kaan Tangöze‘den bahsediyoruz. Bütününde ise Gölge Etme der ki; bu dünya neler görmüş olsa da bugüne kadar, yanıyor sandığımız ışıklar sönüyor, maviye boyadıklarımız mor, dahili bedhahlar hariciden beter çıkmış olsa da gün gelir karanlığa pusu kuran kötülükler sönmeyen bir büyük ateşin içinde yanar; ve yine albüm der ki daha gidilecek yerlerimiz var, icabında hesabı öder, kalacak bir türkü söyler gideriz…

Uzun tanıtımın kısası, solo Tangöze, rüyaları ve kalpleri gitarıyla ve mızıkasıyla çalan, notaların dibine vurmuş bir ozanmış… Anlamlı güzelmiş.. Beklediğimizmiş, beklediğimizden fazlasıymış.. Bir büyülü sesmiş… Bir büyülü sözmüş…

Şüphesiz ki, Gölge Etme sadece dinlemek için değil duyulmak için de hazırlanmış bir albüm… Kalp kulakçıklarınızı açtığınızda yeryüzünün kirini yıkayan yağmurlar sadeliğinde bir ses duyacaksınız.. Ve zamanlar değişip gölgeler gittiğinde, o ses sizinle var olmaya devam ediyor olacak…

Kaan Tangöze – Gölge Etme – Ada Müzik

Müzik Notları

MOZART IS BORN AGAIN TONIGHT

I am one of those lucky clovers who had the privilege of seeing one of these spectacular concerts of Mozart Marathon with Fazıl Say. Since these musical notes intend to draw an outline of my deep impression personally, they may owe apologies to the classical music authors for any structural misinterpretation in advance.

Genius Turkish pianist and composer, Fazıl Say, performed a series of concerts including the entire piano sonatas of Mozart between the 9th and 13th of June 2015 in four different venues in Istanbul at 43rd Istanbul Music Festival. I loved the definition of these concert series as a marathon literally. I would, hereby, vocalize my picturesque hearings regarding the final leg at Lütfi Kırdar Convention and Exhibition Centre that I was able to attend.

Mozart is the golden touch of the heart; the perfect golden ratio of the music and brain. As mostly accepted, his eighteen piano sonatas are the eighteen representative masterpieces that also led the way to his successors of the romantic era.

The prodigy started to compose them by early 1775s (K 279-284) when he was around 18, and advanced till two years prior to his death. Techically, almost all are composed in three movements and sonata form. They all reflect the affectionate and inspirational character of Mozart. Mozart‘s perceiving the world deeply in a purity through the eyes of a child can simply be heard in these sonatas. Perhaps, this makes him exceptional where simplicity is the utmost unreachable jewel in music and art.

Eric Blom, the Swedish-British music critic in the first half of 1900s, defined Mozart‘s taste as the right thing at the right time at the right length. For me, this is exactly the very same for Say‘s virtuosity and his own scores. Perfectly placed harmony of the structure and form is certainly attributable to their math oriented intelligent minds. Side by side to an arithmetically developed brain, keeping a child’s straight eyes in viewing the world is probably the enigma of aligning all these melodic fragments in such an ingenuity.

Both Say and Mozart started to play the piano at the age of 4. Both composed their first work at very young ages. What one may presume is that Mozart‘s supremely calculated and indisputably touchstone music finds its way for centuries via the hands of extraordinary, revolutionary musicians as Say.

13th of June at Lütfi Kırdar was introduced with Fantasia in C minor K 475 which was followed by Sonata No 14 in C minor K 457. This is an ideal order given K 475’s breath like sort of a prelude to K 457. We learn from Aydın Büke prior to the concert that Say refers this fantasy an opera orchestra as if it is to be performed by a different group of instruments together. From my point, Say started the evening with these seemingly freely constructed but tightly demanding fantasy and echoed it in all broader orchestral forms to be heard. K 457, composed in 1784 autumn, was not the only one to make the deepest influence on Mozart‘s successors, e.g. Beethoven‘s Pathétique sonata, it also might have paved the way to Schubert‘s Erlkönig according to Say. Since these two C minor pieces are the only piano sonatas that Mozart wrote in the minor key, they make us think that these are very personal works of him. Hence, once again a very good preference for the opening and let the audience internalize the atmosphere.

After then, the evening continued with Sonata No 9 D Major K 311 which was probably written together with K 309 and K 310 in 1777. I was curiously wondering this well-known jokingly cadence at the end that would definitely lead us to believe that this is the end of the section, but playfully continued with two additional measures likely a motif for the development part. My curiosity ended with the well-balanced playing of Say so that I could engage in the piece at once. Rondeau section, like a piano concerto itself, has earmarks of Haydn‘s string quartet that provided the melody with the national anthems of Germany and Austria for Say. You may also wish to listen to K 311 once again including all these remarks.

After the interval, we had the pleasure of listening to Sonata No 11 in A Major K331 ”Alla Turca”. It is perhaps the most outstanding one with a prominent melody to imitate all the trumpets, Turkish drums and other instruments in one instrument. Say‘s playing the first movement inspired by a German folk song was impeccable. That was beyond playing a music, more a heavenly chat with the piano. Menuetto and Alla Turca parts were so cheerfully played that we, as the listeners, started to become impatient for the final one, Alla Turca Jazz Op 5b, by Fazıl Say which was applaused all aloud at the end.

Sonata No 13 in B-flat Major K 333 is known as a long and difficult-to-play work of Mozart. Say turned it into a musical feast with his soft but sensitive and vivid touches. We also learn from Aydın Büke that Say mentions that one as the Magic Flute due to its first movement, Andante grazioso.

There are some unreachable instants that happen only once in a lifetime. I can heartily say that we witnessed one of them. In other words, Mozart was born again that night. It is my pleasure to inform all the readers that Say has recorded Mozart‘s complete series of piano sonatas that will be released this fall (2015). Finally, I would like to add Blom one thing, the right thing at the right time at the right length via the right hands!

Müzik Notları

Kaan Tangöze – Taksim Meydanı

Bazen gidemezsin… Kaçamazsın kendinden… Bir buğulu ses, bir büyülü söz, ‘alev almış bir ateş’ yakalar seni.

Kirpiklerinin dibi acırken ağlamaktan dünyayı kucaklayan kolların olur bazen…

Kral’dan boğazındaki yumruya eşlik eden asri zamanlar ağıtı:

‘Korkma sönmez bir ateş bu, şimdi Taksim Meydanı’nda yanar’… Sonbahar’da Kaan Tangöze‘ye yakalanmaktan korkma ve dinle!…

Bırak deli yazar yazısıyla, kral müzisyen müziğiyle konuşsun… Sen de oku & dinle & yalnız bırakma!

Yüreğine iyi gelsin!…

 

Müzik Notları

Zamanı Durduramayacaksan Sakın Gelme!

Hayatını müzikten kazanan dostlarımıza ayıp olmasın diye kel başıma müzikle ilgili yazı öksürmemek için çok direndim. Direnişim sırasında bu bölümü hakkıyla doldurabileceğine inandığım, 7 / 24 dinlemekten bıkmadığımız birbirinden değerli müzisyenlerle çok başarılı görüşmeler yaptım. Ancak dünya üzerindeki her on başarılı görüşmenin dokuzunda olduğu gibi benimkiler de tam takır kuru bakır sona erdi…

Kısaca sitebocugu sayfalarında zaman zaman karşılaşacağınız müzik notları zatımın külliyen o gün aklına esip de dinlediği notalardan ibaret olacaktır. Beğeni subjektif, pabuç dil projektiftir. Netçe olarak bu sayfayı okuyan sen, ben, bizim oğlandır… Rastgele!

Gelelim bugün üzerinde cahil cahil konuşacağım için beni yuhalıyor olacağınız Creedence Clearwater Revival (CCR) hitlerinden oluşan Chronicle‘a. Tam bir haftadır ‘alcam seniii!’ diye rüyalarıma çıkan CCR’nin gayet Pendulum‘u için hafta sonu Shades‘deydim. Okuyacağınız öykü, Pendulum diye yola çıkıp ufak bir çarkla Chronicle‘a dönüşümün kısa bir anlatısı aslında. Beni yolumdan çeviren zat-ı muhterem ise muhteşem Süleyman ve galiba ‘albüm Ankara’da olsa alınız’dan öte ‘afedersiniz de benim biraz Shades’im geldi’ durumları…

Pendulum rüyada vahiy olundukta Cumartesi bir koşu arabayı garaja bağlayıp Shades‘e indim. Shades, kapısından içeriye girdiğiniz andan itibaren zamanın durduğu, dünyanın dışarıda kaldığı bir müzik evreni… Kısa pantolonlu Ankara yıllarımın rüya ortamı, abartıyorsak üzerinize alınmayınız, beni ve benim gibileri ıslah edip topluma kazandıran bir rehabilitasyon merkezi… Bu büyülü mekanı efsunlayan zat Süleyman; sırrı ise tükana girdiğiniz anda o sırada orada bulunan herkesle sanki kırk yıldan ahbapmış gibi konuşulan konunun tam da orta yerinden sohbete dahil olma ve kapıdan çıkarken zamanı geçici süreliğine durdurma serbestisi…

Diyelim ki; evrende on yıl başıboş molekül gibi dolaştınız, yordunuz, yoruldunuz, hırpaladınız, hırpalandınız; hırpıklarınızı gidermek için müzik dolu sohbetlerin sıcacık çayını demlediği, adeta sizi beklediği ve kaldığı noktadan devam ettiği, zamanın en güzel anlarda durduğu bir yer arayışı içindesiniz. Bu yuva benim için Tunalı Pasajı’nın alt katıdır. Çünkü bilirim ki dünyanın çirkin halleri ve zamanı durduramayanlar bu dükkandan içeriye giremez. Hayat yekpare bir süreç olarak dışardaki zombişler tarafından devam ettirilirken, burada zombikliğinizden sıyrılır, sadece o an’ı yaşar, müzik konuşur, sıkı adamlarla tanışır ve mutlu olursunuz. f(Shades)=Yaşamın başı sonu anlamsızca tanımlı löplöplüğünden kaçış mabedi… An’ın huzuru ya da kendime benzeyenlerde bulduğum huzur… Kaldı ki bundan öte bir şey değil benim cennetim, basit bir tüme vasvarımla biz genetik uyumsuzların cenneti… 

İşte bir koşu 450 km’nin geride bırakıldığı bir Cumartesi öğleden sonrasında siteböcüğü Süleyman‘a ünüledi: ‘Aralık 1970 – Pendulum!’ Ve Süleyman siteböcüğü’ne en nazik ve ikna edici tavrı ile dedi ki: ‘Pendulum senin içinde bulunduğun teknik imkanlar, daha doğrusu imkansızlıklar çerçevesinde biraz zorlayıcı gibi; ama bak sana alternatif öneriler. Umudunu kaybetmeden bir bak bakalım…’ Böcük, bu yol doğru yol değilden çok bu yol senin yolun olmayabilir mesajını net olarak aldı ve Chronicle‘ı seçti.

Ve kaydın öyküsünü dillendirmeye başladı:

Hep dediğim gibi, fikrim odur ki dünyanın en mutlu birlikteliği müzik grubu ve plakçısı arasındaki uzun süreli beraberliklerdir. CCR’nin sabit kalesi Fantasy Records’un Ocak 1976 toplaması Chronicle (halk arasında Chronicle Vol 1 ya da Chronicle: The 20 Greatest Hits adı ile de bilinir) grubun yirmi muhteşem şarkısını biraraya getirmekte. Muhteşem dediysem laf olsun diye söylenmediğinin altını çizip kenarına çiçekli, kalpli kenar süsleri ekleştirmek isterim. Çünkülerin birincisi, kendisi salt Amerika’da altı buçuk milyon kopya ile grubun en bolluk bereket içindeki albümü olur, ikincisi döndüre döndüre üf bile demeden dinlenebilitesi var, üçüncüsü itiraz edeni çizerim. Yirmi şarkıdan on beşinin vakti zamanında listelerde ilk on’a girdiği bir olay söz konusu ise bence bana otomatik olarak üç numaralı hak doğar. Rockun, popun, avant-garde‘ın, politiğin, apolitiğin, yazanın, konuşanın, herkesin doğrusunun dünya üstündeki tek doğru, diğer her şeyin çizilesi olduğu şu aklıselim günlerde işbu üçüncü madde de benden dünyaya armağan ola!…

Sıradaki paragraf, ‘dinlediğin, çizdiğin senin olsun, içindekileri dökül’ diyenlere gelsin. CCR’nin liste başı single‘larından derlenen Chronicle‘da grubun debut stüdyo çalışması Creedence Clearwater Revival (1968) ile başlayıp dağılmadan hemen önce çıkardığı Mardi Gras (1972)’a kadar olan albümlerinde yer almış ve ortalığı sallayıp başını döndürmüş bayrak şarkılar ve cover‘lar var.

Susie Q, I Put a Spell on You, I Heard It Through the Grapevine dışındaki tüm şarkılar grubun beyni John Fogerty‘e ait. Beatles ve Stones‘dan sonra hit üstüne hit deviren grup olarak da bilinen CCR’nin efsanevi ismi Fogerty‘nin (vokal, gitar) yer yer politik içerikli şarkı sözleri ile de sıkı fıkı olabildiğini Fortunate Son‘da görmek mümkün. Güneylilerin, ağızlarında bir torba akide varmış gibi tıkır tıkır şekerli aksanı Fogerty‘nin kumlu, tenora çalan ses rengi ile bir kulak ziyafeti oluşturuyor.

Chronicle‘da yer alan ve ilk hali Nisan 1970 tarihli bir Cosmo’s Factory zaferi olan I Heard It Through the Grapevine‘da 11’06” lik süresi ile rehavetten hafif yayılmış bir Louisiana havası hissedilmekte. Kaydın, bu toplama albümden yine aynı tarihte (1976) çıkan single olduğunu da ekleyelim. Şarkıyı diğerlerinden ayıran bu süre-kaygısızlık ve ‘insanlar duyduklarından değil, gördüklerinden öğrenirler’ sözleri size ne çağrıştırır bilemem ama beni evime, karış karış dolaştığım sokaklara, kısaca en son içinde köpekbalıkları yüzerken yaşlı gözlerle izlediğim Mississippi ve civarına götürdü.

En sevdiğim parçalar hepsi. Proud Mary, Bad Moon Rising, Down on the Corner, Travelin’ Band, Who’ll Stop the Rain, Long as I can See the Light, Have you Ever Seen the Rain, Hey Tonight, Some Day Never Comes diye yazmaya başlasam tembelliğimden eksik kalan diğer yazamadığım şarkılar için yalan söylemiş olurum. Bildiğimiz en iyilerin toplandığı albüm olduğu için aynı bilindik temiz, net akorları duyuyor olacaksınız. Hüzün sesli minörler dahil koyu Güney spiritüelizmine kaymayan, ruhu hep yukarılarda swamp rock / roots rock olarak tabir edilen dipli köklü bir müzik dinleyeceksiniz… CCR’ye kulak vermeden müziğin tarihçesini anlamaya imkan olmadığını da söyleyelim…

‘Ablam, sen kafayı neyle çizdin, alem uzaya adam gönderiyor, sen nayntiinsevıntiiz diyorsun yahu’ diyorsanız uzaydaki adam da CCR dinliyor müsterih olunuz. Bir yerlerden ‘registered‘ albümlerini edinip dinlemeden müsterih olunamayacağını da unutmayınız. CCR hepinizi ıslah etsin! Rock forever…

Creedence Clearwater Revival Chronicle (Ocak 1976, Fantasy Records)

John Fogerty – vokal, lead gitar

Stu Cook – bas gitar

Doug Clifford – davul

Tom Fogerty – ritim gitar

Big Eyes – From Big Eyes to Crazy Eyes…

bigeyes“I think what Keane has done is just terrific. If it were bad, so many people wouldn’t like it”, says Andy Warhol while the screen slowly turns out to Big Eyes of Tim Burton.

Big Eyes begins in 1958 in North California where the artist Margaret Ulrich (Amy Adams) leaves her town and her first marriage behind, to set a new life in San Francisco with her little daughter and paintings on the back seat. While she is trying to adapt a new life with a new job in a furniture company, she meets Walter Keane (Christoph Waltz) who introduces himself as an artist that has to deal with real estate business to support himself better as an artist. Margaret, influenced by Walter and his romantic gestures, accepts his proposal, and the couple gets married.

Margaret Keane keeps on drawing her expressionistic paintings that are typically known for her saucer-eyed creations and as she calls them ‘eyes are windows to the soul’. The honey months of this supportive and happy marriage will evolve into something harsh after Walter initiates a business on the art of Margaret’s by acknowledging that this artwork belongs to his own.

Based on a true story, it shows, mainly, the cruel face of human soul that can spread like an opportunistic infection when it finds a liable environment in all means. The story by Scott Alexander and Larry Karaszewski (Ed Wood, Man on the Moon) progresses in an appreciable balance where Walter‘s commercial talent becomes insidiously an evil for the family. The dramatic climax in this true story is where Margaret accepts Walter‘s lies as truth at first hand, and allows him to pursue his lies. The writers have done a successful job; first, by having an in-depth investigation over the event and characters, second by aligning them in a perfect order easily to follow, third by enriching the plot with supporting scenes such as the Good vs Bad Art discussions and the role of the critic in arts, and fifth by achieving to take us sides with Margaret. Perhaps, there are only two questions that could be raised regarding the script: One of them is whether it could have been a rather soft transition regarding that psychopathic match striking scene to be more in line with Walter‘s personality that has been expressed till that moment. The other one is whether Margaret‘s decision to divorce Walter could have been based on a more convincing or solid ground rather than a spiritualistic awakening.

Amy Adams as Margaret does a great acting to display this sensitive and vulnerable beautiful soul. She acts so realistically naive and over-patient that the audience is fully engaged to the painter with deep sympathies by the end of the movie. Christoph Waltz as Walter draws a cartoonish character that sometimes takes us to Hans Landa in Inglorious Bastards.

It is noted that Margaret Ulrich, the real self, can also be seen in the movie on a park bench reading a book when Margaret and Walter are in front of the San Francisco palace of Fine Arts. As another available filming note, some of the outdoors have been shot in Vancouver, Canada, where the steepy streets resemble San Francisco very much.

Tim Burton‘s static camera and symmetric shoots in the introduction gives us the hints of a dramatically balanced and perspectively designed 106 minutes movie. Together with Bruno Delbonnel‘s (Amélie, Inside Llewyn Davis) cinematography, Burton uses a non-invasive technique with no brain- and eye-killing approach but a highly internally penetrating artistically portray. Yet, the photography is literally customized for Big Eyes 1950s and 1960s atmosphere.

Burton, who has collected himself Margaret Keane’s artwork for years, and Big Eyes invites Burton fans and cinema lovers to see the transforming story of an initially charming husband into a domineering monster over a naive and talented wife, just maybe an everyday life of a woman on the edges of losing her voice in a male dominant environment.

Haus Steht Kopf

The upside house! This is not only an upside down house, but it also shows you how you would feel in a world with a reverse gravity. Or how it would be to be a spider man! Thanks to the slopes on the floor, you lose your balance immediately when you enter the house. It is located just 20 minutes from Innsbruck, and you can reach by car or by train. You can find further information on their website.enjoy the images!

 

Baş aşağı ev! Bu sadece ters bir ev değil, aynı zamanda ters yer çekimiyle nasıl hissederdiniz sorusuna da bir yanıt oluyor. Veyahut ‘spiderman’ olmak nasıl olurdu sorusuna! Yerdeki eğimler sayesinde eve girer girmez dengenizi kaybetmeye başlıyorsunuz. Hem ters eşyalar hem bu eğim ilginö bir deneyim yaşamanıza yol açıyor. Burası Innsbruck’e sadece 20 dakika uzaklıkta, trenle veya arabayla ulaşım mümkün. Daha detaylı bilgiyi websitelerinde bulabilirsiniz.