MEF – Martıların Efendisi (Lord of the Gulls)

Mehmet Ada Öztekin’s first long-métrage movie (literally long, lasting about 120 minutes) “Lord of the Gulls” is playing in theatres as of 22nd of December. Centralizing the naïve,  schizophrenic character (Lord of the Gulls [MEF]) and setting the story around this core, the script (Meriç Demiray) is consisted of crowded and scattered pieces which are not difficult to follow, however causes a superficial narrative.

The story starts in June 16th, 2013. We see MEF (Mehmet Günsür) by the seaside (Tuzla, Istanbul) talking to the gulls, pretending to be accompanying them with his long-sleeved open cardigan. He yells at his caretaker, Suphi (Barış Yıldız), via imitating the voices of gulls. He says that they should be prepared that night. MEF is so excited, because he is expecting a dreamy assisstant to show up from the sea to help him in achieving his secret mission in the hidden land.

Indeed, a semiconscious young woman (Bige Önal) who attempted an unsuccessful suicide is washed ashore coincidentally that night. MEF goes almost to an euphoric state. He names her as Ms Dream, and starts to train her for this delusional mission.

In reality, Ms Dream’s name is Birgül. She is a run away bride who has thrown herself into the sea at her wedding night due to an unwanted marriage with Cafer (Nejat İşler).

I will let you follow the rest of this intersection on the screen, mainly via the MEF’s axis.

The cast almost always becomes more than important when a disability is the fact. Mehmet Günsür is indisputably the most beautiful face and look in the silver screen. His rounded-brown eyes are sufficient to grab you into a hearty character even if he does not make a single move or say a single word. However, given the complexity of this particular cast, my impression is that he should have done more observations with real patients or had a closer attention over credible past imitations such as Jack Nicholson. Some recommendations could have been less eye blinking during the ocular movements, or looking with pinched but exophtalmic eyes unfortunately which might not be easy to manage with such close ups…

Having acknowledged the shots, frankly speaking, I might have not seen such a close shooting since Joan of Arc in 1928. For instance, I had difficulty in understanding like-15 times changing camera movements during a phone conversation of Birgül with his boyfriend. If shots and light were aligned accordingly, the acts would definitely appear more convincing and powerful. More on the cinematography, I wish that filters or light would be reflected in a more standardized way so that we could automatically get into the themes. One more thing completely from my point again, I found this time lapse effect totally unnecessary. I may find it useful to an extent in the advertising industry but not in the movies.

To close the cast; Nejat İşler shines in all scenes, starting from dropping his cigarette from his mouth at first until the very final appearance.

I can interpret the plot, as have also been mentioned above, superficial and full of a little bit of everything. Though not remembering in details, I think that there may be some referrals to Kosmos (2009, R.E.) as well. MEF is quite a long movie for its duration however still one-dimensional. I felt overall like that the script had to walk in hurriedly before a final adjustment. I was curious about the  characters that were not expanded, and wonder why one or one-and-a-half conflicting point was not selected or scraped out deeper. Several matters to close the loop, for example, are what happened to the other members of the MEF’s family that he hallucinated during one of his psychotic attacks, or why MEF was shown like coming from an upper family standard after which we did not see any hints of it, but almost the opposite.. Putting everything in one plate is always susceptible to leaving open gates for the audience behind..

Last thing regarding the score (Toygar Işıklı): it was remarkable and in line with every bit of the created atmosphere.

This drama would have been a milestone if the plot and other technical aspects were overseen in a more technically accepted way. Agree it or not, cinema is an art of a very technical kind; and has its own mathematics…

One tag line that I could capture in between is: MEF suggests that everyone is a run away at some point of his/her own life. If you have time and do not raise your “like” bar to the stratosphere, you can have a little break for 120 minutes of your life and see MEF…

Mr. Robot*

Mr Robot is a TV show about a hacker who tries to make his own revolution. Although it seems like a technological show, it is much more related to politics. I would classify it closer to Continuum with less science-fiction. However, I must admit that most of the hacking staff in the movie is science-fiction. You must be psychic to be able to hack all of those passwords with a good guess.

The series has a good connection with the audience because the characters in the show are from daily life. They work in an office with many personal problems. Elliot works in his boring cubicle just like Mr Anderson from Matrix and does hacking at nights. Of course he is 100 times more talented than regular hackers, otherwise why would this be an interesting story? Indeed, the story begins when he decides to do something to make the world a better place.

Until now I have given similarities to Matrix, so if you are fan of Matrix, you will probably like this one as well. But this is not all. The series have many references from Fight Club to Clockwork Orange. So if you like to discover all the details, you will like it because each scene has a special item to discover. But more importantly, the series has its own style. It is very dark and depressive. Unlike awaken Neo, Elliot is always in a state of depression. To overcome his problems, he is deciding that the world is the reason of his and everybody’s problems and he tries to change the world to make it a better place for everybody.

This is where the main question of the show starts for me: should you change the world starting from yourself? Would this mean a solution or a surrender? Or should you change the world? Elliot selects the latter one. But will it bring happiness to the world or should he undo everything for a new start? Since the show is highly political, this brings some questions from the real world. For example what would happen if the greedy companies are destroyed. Does it make the world a better place? If no one has any debts, would this solve the problem? Although the show is negative to these questions, we should remind that the real world is negative to the other case where the governments back up the big companies after the crisis. It has been a long time and still there does not seem to be a solid exit from the economical crisis.

Official Poster of the show

I will not get into details about the lack of the correct economic views in the show. But one thing is that it is trying to say to the audience that it does not matter what you do about the evil corporations, there will be another monster waiting for you under your bed. Indeed it says that control is an illusion, which is equal to saying “Don’t try to struggle. You will lose anyway”. This is not the only political message, also there are messages related to Trump (do I need to say that it is anti-Trump?), China (indeed many details from dark army) and many other small details. I believe that they have a good collaboration with experts in their fields. If you know the technological investments of intelligence organizations, you will realize that this show is doing a good job. I think Robert Redford should be a guest star in at least one of the episodes as a tribute to ‘Three Days of Condor’ .

Turkish room in Mr Robot

A final note about the co-producer of the series. Kor Adana is Turkish and probably inspired the team about the room with a Turkish flag and Ataturk statue where the scene was related 2015 G-20 meetings. They are doing a great job and taking care of every detail. I guess this is one of the reasons why techno geeks are really into these series. They really make everything seem like real.

I am not sure what was the initial expectation for the duration of the series, but currently it seems like it exceeded the expectations and the story is expanding a lot more than necessary. Although it is a great story I believe it is time to wrap up the it. Otherwise the story will flow even slower which will make it darker and more depressive or the stories will become unrelated, e.g. go more into real life politics which is good when you see the actual president of US in one scene, but I don’t think favoring one politician for another is a good idea. They may embarrass you when they have power, so it is best to keep a distance to all of them unless they are retired 🙂

  • Caution: This review is written in the third season, so it may contain some spoiler about previous seasons/episodes. Read it at your own risk!

En İyi Dostum, Kendimim

Bulaşıcıdır. İnattır. Gıcıktır. Uydurukçudur. Delidir. Fecenayip şahsına münhasırdır.

Okur! Yandığının resmidir. Gel, yol yakınken okurluk durumundan istifa et.

Dostluklar konusunda büyük başarılara imza atmış biri değilim. Ağzım sıkıdır, darda olana havada karada yardımcı olmaya çalışırım, mavi liracıklar kazansınlar diye sınırlarımı zorlayıp bedavaya ve isimsiz büyük ses getiren işler yaparım… Gelin görün ki kendi etrafımda üç yüz altmış derece dönüp şaşkol şaşkol bakındığımda ‘merhaba, n’aber ya?’ diyebileceğim tek kişi bulamam… O yüzden artık dar açıyla dahi dönmeye yeltenmiyorum… Biliyorum ki yardıma ihtiyacım olduğunda seslenebileceğim tek kişi kendimim… Bir gün kendimden de kazık yerim diye korkmuyorum değil..

Bunları serzenişte bulunmak için anlatmıyorum. Eşyanın tabiatı gereği yalınkat durum tespitçiği… Kişi kendin bilince adımlarını ona göre atarmış hesabı…

İşbu hesapla, dostluksuzluğa giden dikenli yollar refleks olarak beni organize bir organizma haline dönüştürdü… Bundandır ki süresiz şekil tedbirliyim. Beyinde onbeş çalışma sayfalı excel’ler, hayat projesi yönetim araçlarının en son versiyonları, uykuda bile başucumda telefon-kalem-kağıt, Ankara Kızılay meydanında sol ayağımı bir balina ısırsa bundan sonra nasıl hayatta kalabilirim planları ile dolaşan 155 kromozomlu salt bir kafa uzvu… Aslında tam Nazlı Eray‘lık bir durum..

İş hayatında voyvoda’yı görenler, aşkta papazla müşerref olanlar, ”e bunlardan çöközledim, bari bi’ dostum olsun lan” deyip de okkalı dost tekmesi yiyenler ne demek istediğimi anlayacaktır… (Anlayan ve ”ah! tam benlik” coşkusuyla yürümeyi aklından geçiren zevata coşku bükücü olduğumu hatırlatmamda fayda olur)

Standart bir tür değilim.. Yani durduk yere dost edinme ihtiyacım yok… Hatta konuyla ilgili kendi bildirim bile var:

Kimseye güvenmem. Kimseyle durduk yerde konuşmam. Kimseyi boş yere dinlemem. En sevdiğim yön burnumun dikidir. Pişmanlık duygusunun nasıl bir şey olduğunu bana sorma, çünkü bilmediğim şeyi sana tarif edemem. Bilimin gerçekliğinden başka gerçeklik tanımam ve dünya herkesçe tepsi olsa dahi benim için yuvarlaktır & her şeye rağmen dönmeye devam edecektir (”eppur si muove”). Ve son madde; şartlar ne olursa olsun iyi olanlara yardım edebilmek için gücün önemini bilirim. Bütün bunlar için dosta ihtiyacım bulunmamaktadır.

Hah, nasıl ama? Büyük deliyim değil mi?.. İyi de gizli değil ki bu!.. Her yazının başına nal gibi yazıyorum, okuma yazma ve dahi anlaman varsa, ökküs değilsin ya, görmüşsündür…

İnsanların dostluktan anladığının başkalarının özel hayatına sızma, o hayatı cloud‘lardan silecek şekilde komple yok etme, saygısızca alan tanımama ve istila ettiği alanın baş köşesine gelip mal gibi yerleşme olduğunu göre göre delilikte çığır atladım… Bu anlamda dostsuzluktan ve delilikten kat’a şikayetçi değilim.. Aksine çok memnunum. Rabbisi başka dost vermesin 😛

Uzun yıllardır başkalarının hayal gücünde histerik bir zafer çığlığı olmak yerine kendi sessiz ve derin gerçekliğimde bir fısıltı olmayı tercih etmekteyim… Özetle, az zamanda büyük kazıklar yeme olasılığımın olmadığı bir üst versiyona evrildim, bildirimle beraber mutlu mesut yaşıyorum.. Bu halimi yaratan gelmiş geçmiş tüm alan mürekkebi dostlarıma şükranlarımı sunarım.

O Kazık Buraya Kakılacak!!!

Bulaşıcıdır. İnattır. Gıcıktır. Uydurukçudur. Delidir. Fecenayip şahsına münhasırdır.

Okur! Yandığının resmidir. Gel, yol yakınken okurluk durumundan istifa et.

Bazen kendi kendimize o kadar çok gülüyoruz ki sizleri unutuyoruz Okur! Ayıbımızla sev bizi..

İsmi cismi bende saklı, grubumuza bu sabah bir resim karesi düştü. Maksat Pazartesi şenlensin; melekler, cenneti grevde sanmasın. Fotoğraf, teknik olarak bir Lucie ödüllük değil belki fakat zengin içeriğiyle hepimizi gıdık otu gibi avcuna alıverdi… Etik yayıncılık ilkelerim gereği (kıız, hep bu şablonu kullanmak istemişimdir, kısmet bugüneymiş) elbette haber kaynağıma dair ayrıntı vermeyeceğim… Yaş ortalaması kuvvetle muhtemel >1550 olan aile fotoğrafı desem yeter. Hele önde oturan dedeye DNA analizi filan yapsak yemin ederim kendisi plankton çıkar. Dede doğduğunda henüz Hun İmparatorluğu yıkılmamış, Çin seddinin yapımı tamamlanmamıştı yani.. Öyle güzel bir durum.. Dedem ”bi’ daha mı gelcez dünyaya” demiş ve aynen geliş o geliş…

Foto Adams çılgınlığından fast forward‘la konuyu direkt Osman Hocamıza getirmek istiyorum. Aradaki bağlantıları atlayıp çıtanoggh! efektli geçiş yapmamın nedeni ise: bundan sonra bu köşede ilgisini çekmek istediğim insanlara doğrudan adlı adınca sataşmaya karar verdim… Ben onları nasıl ki her gün tarayıp okuyorsam onlar da beni okusunlar, bana ne 🙂

Sayın Hocam, bildiğimiz amiral gemisinde, yıllardır sağlık yazıları yazan çok değerli hekim meslektaşımdır. Eğer kendisini (ben) okurken okuyor olsaydım (bu da ben) ekibinde bulunmak için kapısından ayrılmazdım.. Kader utansın..

Ha, meslek gereği fellik fellik semptom, tanı, tedavi bilinçlendirmesi adına ortamlarda ne varsa takip ettiğim sanılmasın… İş için göz gezdirdiklerim hariç öyle renkli basında çıkan sağlık yazılarına pek itibar etmem ya da hunharca gözüme çarptıysa yine işim gereği kim yazmış, hekim midir, hekimse nerden mezundur gibi über eleştirel yaklaşırım. Bununla beraber, Doktor Osman Bey’in yazılarını o kadar düzgün ve aklın ve bilimin süzgecinden geçmiş buluyorum ki uzunca bir süredir her satırını merak ve keyifle takip ediyorum…

Dahası, bilincimin altına amplifiye halde nüfuz eden, tuhaf ve abartılı bir itaat duygusu içinde uyguluyorum da. Amplifiye kısmına misal verecek olursam: eşek kadar yaşıma rağmen sonsuz yıllardır abartarak yüklendiğim egzersiz sevdam nedeniyle sanırım son iki gündür popo nahiyemde iri bir femur stres kırığından muzdaribim. Pişman değilim… Osman Hoca tabi ki gamsızlığın da (gamsızlık yerine neşe mi demeliyiz yoksa..), hareketin de, beslenmenin de dengelisinden yana. Ancak resim dedesinin 1200 yıl önce okçuluk ve ciritle uğraştığını düşündüğümde ileri spor bana ileri faydalı bi’ sağlık şeysiymiş gibi geliyor… Bu konudaki ileri gerizekalılığımı kabul etmek istemiyorum… & Eyühehe, dede beni çağırıyo! İyileşince bir 40K daha koşarım bence diyorum… Not: iyileşene kadar bol kolajenli bir tas paça çorbası gönderene de hayır demem!…

Sevgili Hocam (yok artık!! Yazar burada, dikkat çekmek için hocaya aleni seslenmektedir), haklı olarak, her şeyin abartıkından uzak durulmasını salık verdiğinizi biliyorum ve sizi tüm aklımla destekliyorum. Öyle bin yıllık telomerle, kromozomun ucuyla bucuyla da hiç işim olmaz.. Sadece bir konuda aklımı doğrulamanızı talep edebilirsem çok süper olur.

Şöyle ki; şayet beynim bana oyun oynamıyorsa, ya da eğer okuduklarımı zaman içinde antin kuntin yorumlar hale gelmediysem, ki bunlar hep omega 3 ve 6 eksikliğimden yeminle, sanki son zamanlarda egzersiz önerilerinizde hafif bir indirgeme, hareket etmekte hayli zorlandığı gözlemlenen ortama doğru miniş bir darwin adaptasyonumsu olmuş olabilir mi?.. Çünkü yanlış hatırlamıyorsam, evvelden her gün en az kırk beş – elli dakika, hatta birazcığı da yokuşa karşı orta tempolu yürüyüş önerilirken bu süre ortalarda bir yerlerde her gün otuz dakika hafif tempolu yürüyüşe evrildi sanki… Henüz geçtiğimiz haftalarda da iş yerinde, evde saat başı oturduğunuz yerden kalkın bir kaç adım atınız hiç değilse gibi bir öneri duymuşum gibime geldi… Yoksa bu hafta sonu itibariyle durum, evin içinde de yürümeyin beya, sadece ayakta dursanız da olur’a mı dönüşmekte hafiften?..

Bilemiyorum… Dediğim gibi belki de benim anlamamda bir indirgeme vardır.. Kendi adıma hareket etmenin suyunu çıkarttığım gibi bunu da abartmaktan ve yattığım yerde sağdan sola dönersem artı bi’ beş yüz yıl kazanır mıyım acebağ formuna dönüşmekten korkarım desem..

Kalınız zerdeçalla, tarçınla, erken taramayla, sağlıcakla & M.S. 5000’de görüşürüz hocam!..

Thor: Ragnarok – Is it Asgard or Asgard beings?..

After six years, a new Thor-titled series has been released as Thor: Ragnarok, this time presented by Marvel Entertainment overwhelmingly. For those who are curious, Paramount Pictures‘ support seems to have been replaced by Walt Disney Pictures in the current one.

This piece brings us back to the holy nine realms where Thor, Odinson, king of Asgard (after the former ruler Odin) and god of thunder, is defending against his sister Hela, goddess of death, in order to preserve peace (or questionably his power maybe) and to protect people.

Until Thor and Hela meet for the struggle to boost, here we go with

  • the introduction of Thor in a cage captured by the fire demon Surtur foretelling a dreadful prophecy, Ragnarok, which will be revealed at the end of the sequel for its becoming true or not;
  • Thor‘s interim beating Surtur for the crown of Surtur to prevent his resurrection by the Eternal Flame; and
  • exclusive referrals clearly to Greek mythology (rather than pure nordic myths) such as grape eating Odin watching a classical tragedy in pleasure / the B.C. costumes though all is appearing in smart tech times with various models of space ships that travel at the speed of light etc.

One can even say that the plot is a modified version of the classical Hellenistic plays in terms of design. Just, it likely varies for its complicated frame of the characters: mighty Thor, seemingly peaceful and encouraging Odin, tricky Loki, saviour Heimdall, and she-evil Hela. The main characters are surrounded closely by stronger side ones or villains as mostly intended in Marvel comics: Grandmaster (Jeff Goldblum) being a prototype for that, there are also some greyish ones like Hulk (Mark Ruffalo) or Valkyrie (Tessa Thompson) which serves to add further complexity to the cinematic universe.

The overall flow is well-put. The plot’s dynamic and professional structure pays for the high technology used in shooting. In other words, Taika Waititi‘s directing and the adaptation can be concluded as to cover the expenditure finely.

Cast can be interpreted as pretty much successful as well, in particular having those great actors in place, i.e., Anthony Hopkins (Odin) and Benedict Cumberbatch (Dr. Strange). For instance, a lesson-wise intonation of Odin makes the scene unforgettable during the following conversation with Thor:

Thor (Chris Hemsworth): ”I am not as strong as you!”

Odin (Anthony Hopkins): ”No, you are stronger…”

Or it all changes when the camera is in 177a Bleecker Street, Dr. Strange‘s house in Midgard (Earth) where Cumberbatch shines with his hypnotic ability of acting. Once again, it is proven that the magnitude of acting is not counted by the number of minutes that an actor is on screen, however it stands for the emotional and intellectual impact after the movie ends.

Chris Hemsworth, physically, draws a very American Thor at first glance with a narrow forehead and small eyes. It can be teased as the irony of evolution like what happen to Norse Gods when they come to New World.

I do not want to mention Cate Blanchett as Hela since I am personally more than fed up with her unchanging alto timbre, more or less with the same resonance, for years…

However, aforementioned two gigantic actors and glazing visual effects still save the cast, I can say. Only few comments both to that overused blurry background whilst aiming to emphasize the characters in the front, and the unproportional images of Surtur shots. The idea to exaggerate Surtur versus Thor seems a little bit ”pretended”, unfortunately due to a perspective trap.

In a nutshell, Asgard as the head of nine realms where peace was known to be brought by Odin encounter a ”to be or not to be” problem in Thor: Ragnarok.

Thor: Ragnarok asks: will Asgard kneel before the queen of death or will it fight for survival? Furthermore, is Asgard a place to be saved but the people, or is it the people?.. Or should the enemy that was created somehow be destroyed at a price of smashing Asgardians’ land, perhaps?..

Including the revolutionary IMAX 3D optics, Thor: Ragnarok (2017) holds its own specialties worth seeing.

Evlerinin İçi Louvre Müzesi

Bulaşıcıdır. İnattır. Gıcıktır. Uydurukçudur. Delidir. Fecenayip şahsına münhasırdır.
Okur! Yandığının resmidir. Gel, yol yakınken okurluk durumundan istifa et.

Yapay zeka işleri dallanıp budaklandıkça kendi adıma hayatın her alanında kullanma isteğiyle yanıp tutuşuyorum. Hatta yapay zekacılara fikir olsun diye sivri zekamı derhal kendileriyle bütünleştireyim ki bir an önce üretime geçsinler.

Öncelikle davetimdir. Çalıştığım işyerlerinde fikir üretmemle (ve maalesef onların yüzsüz insanlar tarafından çalınmasına engel olamamamla) mehşur olduğumdan tüm hırsız ve ar damarsız kısır zekacıları buraya beklerim. Nıahhahah, yakalarsam ürünü kullanır eş zamanlı davayı da açarım, söyleyeyim!

Fikir 1 (ve aslında şu an en göynümden geçen): Malum aramızda hali vakti yerinde olup sergiden müzeye, galeriden müzayedeye koşan ve orijinal sanat eserleri toplayan bir camia var. Kendilerine daha bol kazançlar, eser toplamak için bol zamanlar dilerim (halen ikisinin nasıl olabildiğini anlayabilmiş değilim ancak hayat benim anlayıp anlamamama pek takılmıyor). Lakin, sıradaki için yola düşülemediğinde, her sabah kalkıp bir yıl boyunca aynı milyon papellik tablolara bakmak onlar için cidden iç sıkıcı olabilir.. O kesimden olmayan ahan da bu kesim içinse zaten olmayan bir şeye bakamamak, bir R. Magritte’im bile yok demek yağmurda sünger ayakkabıyla dolaşmak kadar yürek bükücü, inanın… O yüzden yapay zekacılardan talebim her sabah uyandığımda evin tüm duvarlarına bir düğmeyle Louvre’daki, Floransa’daki tabloları birebir yansıtacak, gününe göre tavanları Michelangelo freskoları ile süsleyecek, sehpalara da ana uygun üç boyutlu eserler yerleştirmeye olanak sağlayacak dinamik bir hologram sistemini hayata geçirmeleridir. Pazartesi günleri tatil olmazsa sevinirim.

Fikir 2: Zahmet olmazsa yukarıdakinin bir benzerini de akvaryumlar için istiyorum.. Akvaryum aksesuarları ile uğraşmaktan anası ağlamış yaralı ergen bünyeler böylelikle bu hobilerini ergenlikten yetişkinliğe taşıma fırsatını bulacaklardır.

Fikir 3: Üç boyutlu yazıcılara değinmeyeceğimi sandınız… Hahah, sizi şaşırtacak ve değinmeyeceğim. Siz tahmin ediyorsunuz diye neden o şeyi yapmak zorunda olayım ki. Hayret ve nanik!.. Yazıcı değil ama hikayeli tarayıcılar üstüne yoğunlaşmanızı istiyorum. Şöyle ki; tarandığında o evrak hazırlanırken başından geçenler bir köşede canlı canlı oynasın. Örneğin imzalı bir kağıt taranıyorsa imzayı atan kişinin imza atarken ki görüntüsü, ağaçların kesilip yerine gökdelencioğlu sitesi gibi muazzam harikaların dikilmesini gerektiren bir karar belgesi ise o belgenin oraya gelene kadar başından geçenlerin gösterildiği bölümler taranarak aynı belge içinde saklanabilsin.. Tarihçiler yapay zekacılara minnettar kalacaktır. (bölüm notu: içinizden geçen fesat düşünceler sahibine aittir)

Hadi az düşünün çok çalışın bakem. Bu yukarıdakilere acil ihtiyacım var! Hem sizden Dan Brown gibi orijin bulmanızı da istemedim. İstemem de!… Alemsiniz ayol. Bunu sadece ben değil bin yıllardır doğayla barışık yaşayan şempanze de istemez… Ya da diğer bir deyişle maymun da size bayılıyodu zaten!.. Şimdilik bana Louvre, Firenze, akvaryum ve öykücü tarayıcı üretimleriniz ile gelin, kafi..

2017-2018 Evlerden Irak Sonbahar-Kış Sezonu

Bulaşıcıdır. İnattır. Gıcıktır. Uydurukçudur. Delidir. Fecenayip şahsına münhasırdır.
Okur! Yandığının resmidir. Gel, yol yakınken okurluk durumundan istifa et.

Geçen hafta tiyatro saatimi beklerken içinde bulunduğum avemee’nin nimetlerinden faydalanayım dedim. Sırasıyla kolonyacı, şemsiye görünümlü rende satmayı yaratıcılıktan sayan tuhaf tasarımcı, 20 yaşındaki gencecik kızlara ‘’ananız kullanaydı böööle valizin dibine tıkışmış ipek göynek gibin kırışmazdı’’ iddiasıyla bir takım sıvılar kakoşlamaya çalışan kozmetikçi, kahveci, lahmacuncu derken bir hazır konfeksiyon mağaza zincirine dalıvermişim. Hayli büyücek bir mağaza olduğu için oyuna kadar beni oyalar diye düşündüğümü itiraf etmeliyim..

Gözüme 8.7 şiddetinde ilk çarpan şey Dominik’teki adalarda dahi olması imkansız cartlıktaki yeşil tüy yumağı oldu. Hoplamışım.. Baktım ki insanlar yanından geçebiliyor ben de usul usul yaklaştım. Bir cesaretle dokunduğumda peluş bir kabanla karşı karşıya olduğumu anladım. İşin kübü, bu polyester tüy yumaklarının doğada eşi benzeri bulunmayan her cartlıktaki renginin geometrik hızla çoğalan organizmalar gibi her yana yayılmış olmasıydı. İnsansız ağırlığı tahminen 40 kiloya filan tekabül eden bu kışlık canavarların meraklıları kimlerse alayına hayatta başarılar diledim ve yüzümü diğer reyonlara döndüm.

Dönmeyeydim iyiydi.. Lakin sahne henüz oyun için hazır değildi…

Durduk yere yemin etmek istemiyorum ama inanın bu yıl sonbahar kış modasında doğada rastlayabileceğimiz herhangi bir renk yok. Cıslak pembeler, beş saniyeden uzun bakınca kör eden yeşiller, sarının ayıptır söylemesi ‘’o’’ malum tonu, kırmızının bugüne kadar en görmediğimiz hali, morun kötü yola düşüp kendini kamufle etmişi, patatesçi Mars’lılara karşı dünya rengi seçildiğine inandığım turuncu ve tonları bende ‘’insan zevkine karşı planlı bir komplo teorisi mi başlatıldı?’’ etkisi yarattı…

Renklerin dışında doğada rastlanabilecek bir materyal de pek gözüme çarpmadı. Tanrılar polyestere adeta yürü ya koçum demiş sonra da bir köşeye çekilip kıs kıs gülmeye başlamışlar zannımca.. Önümüzdeki ilkbahara, hadi bilemedin yaza, polyesterzede mantarlı bir güruh dermatologların kapısını aşındırmaya başlarsa çok mu şaşıracağım, yoo…

Özetle 2017-2018 sonbahar-kış sezonu bence 80’lerin kümülatif toplamından bile daha korkunç.. Moda, elinde kalan absürd renkleri ve naylonları mı bitirmeye uğraşıyor her ne hal ise doğada ne yoksa tümü vitrinlerde mevcut.

Dünya moda tarihi bu yılları büyük bir utanç içinde hatırlayacakken ben kendi adıma felaketin artçıları azalana kadar toka bile almayı düşünmüyorum. Ha, doğum günüydü yılbaşıydı bana vitrinlerden hediye getireni de çingen pembesi laylon kayışlan döverim peşinen söyleyeyim.. Arz ederim.

BladeRunner: 2049

BladeRunner: 2049

Do androids dream of electric sheeps? It is a novel written by Philipp K. Dick in 1968, and yes, the name of the android in the movie is “K.”. So, do you still wonder about the relation between the movie and the book? You are right, BladeRunner: 2049 is a sequel to the movie made in 1982, BladeRunner directed by Ridley Scott, which was based on the novel “Do androids dream of electric sheeps?”.

The original movie was in a near future after the 2019 nuclear war. In that movie, the duty of our cop Rick Deckart (Harrison Ford) was to distinguish the androids from the humans. Again we have a cop (K.) whose duty is to find the illegal androids and to terminate them. Like many of the sequels, there are many similarities between both of the movies. Afterall, if you have a good formula, why not use it? Indeed, this is what I don’t like about sequels, they use the successful formula and forget to create a new story. We should also remind that the initial movie was a great success in becoming a cult science-fiction movie. But id did not have the same success for its performance in the theatres.

There are some serious differences from the original BladeRunner. First of all, BladeRunner:2049 has much more psychological explanations. The original movie had more action thanks to Ridley Scott. In the new version the characters have more time for thinking. But the plot goes very similar to the previous one.

Relation to the book?

Another important difference is that in this one, we are faced with a Pinocchio. The main character of our movie, police K., has a deep desire of feeling like a real human. You feel like he is searching for his magical fairy. If you look at the movie from this window, then you may say that Jared Leto is Gepetto. You can even find a whale where Pinocchio manages to run away from it. Furthermore, it is not only officer K., who wants to become like a human, but all the androids have this hope. They want to have similar rights to humans, because they believe and want to prove that they are similar to humans. Although this is different from the  idea of the original book, it is interesting. But, it is not emphasized strongly.

In the original book, the question was not that whether the androids can have similar properties with humans or not, rather it was even if they have very same properties with humans, does it make them conscious entities. Do we have the right to shoot them if they are conscious entities? I see the new movie as simplifying this question to a level where the androids can also have same properties with humans, and so they are conscious entities, we should not shoot them. While it is simplifying the problem, it shows as if it is more sophisticated by introducing more psychological motivations with respect to the first movie.

I think there will be even further sequels to this movie if the performance in theatres is successful. This movie is not as influential as the first one, but probably it is more successful in terms of numbers. Probably we will see further in the next movie related to the independence movements of the androids, and probably they will live in peace with humans by missing the main point of the original book.


A New Era in Aronofsky’s Style? or Yeah, Next Time It Will Be Better?

It is difficult to talk for a movie full of metaphors without giving any spoilers. Even this is a spoiler itself. But, if you are used to Aronofsky’s movies, you already know what you will face with in Mother!. So, I will not talk about the details of the movie, or try to reveal out the metaphors, which would need a few tens of pages of explanation at least. Rather, I will talk about my own expectations and the relations to the old movies of Aronofsky.

In his interview for Mother!, he tells that he was not sure for making the movie, so he sent the initial text to a few friends and they encouraged him to make it. Indeed, you get this uncertainty when you are watching the movie. The director is not sure how to connect everything. The events are unrelated to each other. Sometimes there seems to be a relation in between stories. You expect it to be established. How distant can they be in a small house occurring in a limited timeline? But he’s making it once more. Everything is happening at infinity, but you don’t realise it. To be able to really understand what is happening, you must watch it a few times. The feeling of the curiosity is increasing from time to time. However, you still have the feeling that something is missing in the movie.

In mathematics, there is something called as completeness. The official explanation is “the state or condition of having all the necessary or appropriate parts.”. Since Aronofsky usually thinks in terms of mathematics, as you may have noticed from his movie ‘Pi’, I always expect complete movies from him. Indeed, this was the case until Mother!. Even if you don’t get it very easily like in ‘Fountain’, there was always a completeness in his movies. I mean that even if you don’t get the metaphors, it is still a movie with a plot. Everything starts and finishes in the movie, there is a story in front of your eyes, and a ‘secret’ story behind the metaphors. You can enjoy it with the feeling that there was something more in it. But in Mother!, this is not the case. If you don’t get the metaphors, it means nothing. The movie doesn’t connect the stories in the plot. This is not his style. Maybe this is a new era in his filmography.

Another point is of course the musics of the movie. There are good movies of Aronofsky without Clint Mansell, I agree. However, when he works with Clint Mansell, it is a classic: e.g.: Pi and Requiem for a Dream. You can watch these movies just for the music. They force a feeling of completeness in the movies. They must be occuring for a reason. This is divine.

Of course artists will try new things, they gain different experiences and reflect these in their new eras of their life. I totally respect this. However, I have to say I like the early style of Aronofsky. There was always mystisicm in his movies, but this is more than that. For my flavor, he needs the unseen hand of divinity, he needs Clint Mansell.


Laf Ebesi Entry'leri